Блоги Бахтиёр

weblogи Бахтиёр Фазуллоев.

Рох ба суи Шпола…

МАНУ БОРОНУ САМАНД…

Соати 5:30 субҳ ба сафар баромадем. Субх холо нияти дамидан надошт. Борони барои ман ачоибу гароиб нарм нарм меборад. Мошинамон Вольвои куҳна – соли таваллудаш 1987 (Ношукри аллакай сар шуд).

Буи субҳ охиста-охиста ба машом мерасад. Куча аз ҳисоби чарогонаш равшан (сер шав дар Ватан инашро намебини). Мо оҳиста-оҳиста аз шаҳр берун баромадем. Як ба ису онсу нигоҳ кардаму гуфтам, чура камтари дигар маззаи хобро гир бо пушаймон нашави… Дар аснои хамин фикр проблемаи таҳорат ба калла зад (вечно ту соҳиби проблема). Рекорди шахсиам аз пешин то хуфтан.

Аз шаҳр анча дур шудем. Шаб, ки дер хоб рафта будам, хоҳ нохоҳ ганабам меомад. Нав чашмам гарм шуда буд, ки дар як деҳа гаишник моро дошт. Канивец ҳакораткунон мошинро нигоҳ дошт. Саманди бодпои мо оҳу-воҳкунон истод. Дигар хоб кучо шуду…

Саманди пири бодпои мо бо В.В.Канивец

Саманди пири бодпои мо бо В.В.Канивец

 Маълум, ки ин «бодпо»-и мо аз ҳад каме тезтар давидааст. Гаишник омад, ин мулоимхунуки ҳамсафари ман оинаашро фароварду (ноҳурматиро бин!) ба сари гаишник доду вой кард. Нафаҳмидам. О, ту ку гуноҳ карди, о фаро бахшиш пурс?!
Не кучо? Ба чои бахшиш ба сари гаишник дод мезанад! Ё ман хоб бошам, ё…

Гаишник даст ба чаккаш бурду роҳи сафед орзу кард! Ё тавба!!!

Аҳа, бовар накунед, зеро ман ҳам ба чашмонаму гушонам бовар накардам. Саманди бодпои мо ба мани гарангмонда эътибор надода боз ба роҳ баромад.
Владимир Викторович (ҳамин ҳамсафарам-дия), комментария кард: мувофики конун гаишник бояд дар чое истад, ки ман, яъне ронанда вайро бинам. Талаби конун ҳамин…

Оҳиста оҳиста ба худ омадам. Анакнун оби радиаторам чушиду давлениям ба 280 баромад!!!
-Э мур ту ношуд,- гуфтам, — садкаи номи гаишники шави!!! Аблахи гузароро ҳам гузаронди-ку?! Нонатро аз чигилдонат кашида гирифтанд, ту боши ба болояш «рохи сафед»-ҳам гуфти?! Э аблаҳу балою батар… Хобаки шабатро ҳаром карди, ки як тика нон барои кудаконат бари! Оҳи хамон кудаконат гирад!
Хуллас, як чахон дуою ҳаккоратхои гушношунид бар адресаш равон кардам. Намедонам кай мерасаду вай кай мегирад.

Ба пеши назарам гаишникои худамон омаданд. Ана ин гап дигар. Вакте аз Хучанд ба хона назди волидайнам меравам, харакат мекунам, сафарам шабона бошад. Дар куча нозирони гаи нестанд, чикадар хохи мазза карда мошинатро «пачак» мекуни, бепарво коидахоро вайрон кардан мегири. Худат шоху таъбат вазир!

Як шаб, мулоимхунукхо дар Куркат истода будиянд. Аз фурсат истифода бурда маро нигох доштанд:
-Бародар аз руи 85 меоед-ку? Нарушаем-нарушаем…
Мо ҳам паст намеоем:
-Э ако, ҳо ана дар ончо шашликои зур мепазанд. Як хамин шаб ужинча ташкил кунем, чуту?
-Боракалло, брат, факат мо се кас-дия…
Ана инро ман мефаҳмам. Гаишники ҳакики!
Хуб, маълум, ки сухан дар бораи се варакае меравад, ки дар онҳо мисраҳои Мир Саид Алии Ҳамадонӣ такрор шудаанд.
Ҳеҷ гап набудааст-ку. Агар ҷаримаи давлатӣ гирад, ҳатто си дона аз он варакаҳоро туро халос намекунанд, баркаи коратро диҳаде!
Аммо, аз ҳама мухим ва ширинаш он аст, ки варакаҳоро медиҳию бо дили пок эълон мекуни:
-Ако, шармандаам накунед. Дар ин роҳ, хусусан шабона, ман ягон бор аз 100 -120 паст намеоям.
Гаишник ҳам хурсанду ту ҳам. Дилатро холи карди, боз роҳи сафед. Таъби ҳарду чок! Ба мисли ин аблаҳи гузаро не, мур аз ин рузат! Обруи гаишникора як пул карди!

Борони беруни шаҳр аз дохилаш фарқ мекардааст. Дар ин ҷо борони ҳакики! Аз ҳамон борони худамон. Таъби ҳардуямон хира, неки димоги саманди бодпо чок. Медаваде!!! Борон ҳам паст намеояд. Саманди бодпои пири мо оинатозакунакҳояшро ба кор меандозад. Ин ду хизматгор чунон бо сузу гудоз меҳнат мекунанд!
Ман ҳам ба фикр меравам. Ваааааау… агар дар Ватан ба мисли ин ду оинапоккунак мансабдоронамон хизмат кунанд…
Аҳа, хобат бурд – бача! Хез ин афсонаро факат дар хобат мебини…

ЛОИКУ КАРОМАТУЛЛОХ (Худо чояшонро Чаннат кунад) ва ДАЛЕР…

Мошин куҳна бошад ҳам, бо магнитолаи замонави чиҳозонида шудаст. Аз шаҳр хеле дур шудем. Родиё ҳам фашу фушкунон мавчро кабул накард. Канивец вайро хомуш кард. Ман аз момент истифода бурдам. Гуфтам, ҳамин як мусикии точикиро гуш кунем чи хел?
-Ну давай… Мне без разницы. Нигохаш чидди, хатто хашмолуд. Шояд дар дилаш ба мисли ман гаишникро хакорат дода истода бошад, намедонам.
Дарҳол флешкаамро мемонам. Сурудҳои Далер Назар ва Худораҳматии Кароматуллоҳ. Ана боз сар мешавад:

Бо ҳам бисозед,
Эй дустдорон.
Хазон мерезад,
Аз шохсорон…

Бе ягон дудилаги фикрҳои гароиб ба каллаи пусида меоянд. Соҳиби мисраҳо кучост? Соҳиби садо чи? Як ба спидометри саманди афташ ландаҳуру худаш бодпо назар меандозам. Уҳҳуууу аз 120 боло баромадааст. Ба болояш, ин мулоҳимхунук аз афташ нияти даргирон кардани чарогхои дурнамояшро (дальний) надорад. Ба хар хол куча торик…

Ана, — фикр мекунам, -мардуми Точикистон бахудаш. Парвои олам надоранд. Намози шом наздик, ҳоло атроф рушан. Лекин ронандахои мо чарогхои дурро фурузон мекунанду хаёл хам намекунанд, ки чашми ронандаи аз пеш ояндаро ё дар пешбударо мебарад. Дар бораи шаб хочати гап не.

Бо лутфи як шахси ҳамингуна ғамхори куча ман аллакай чаппа шуда будам. Умрам дароз будааст, ягон бало назадама.

-Чаро чароги дурнамоятонро намегиронед, — мегуям, — чашматон ин хел монда намешавад?, — гуё гамхори менамоям ман.

Дар асл, ягон мискол гами вайро гами чонаки ширини худама мехурам. Худо накунаду дар аз хамон чукурихои худамон пайдо шавад. Масалан, вакти зимистон ба хона сафар мекунам, барои гузаштан аз баъзе чукурихои рох, ки гуё махсус кофта шуда бошанд, пешу кафо дода баъд роҳамро давом медодам. Не, бо фикр накунед ки ин муболига…
-Не чи зарур, — мегуяд ин хамрахи ноинсофам. -Ба ронандаҳои аз пеш оянда халал мерасонем.
Ман ҳучумамро аз маймана давом медихам:
-О, яке аз пеш чукури барояд, успеть намекунед, — мошин ҳайф!
Бало ҳасти-дия, муллобахтиёр, гами мошинашам мехури!

Настроени яке баду дигаре аъло...

Настроени яке баду дигаре аъло...

-Ха-ха-ха,-настроенияаш зур шуд. Ин роҳҳо аз ун чукури ту мегуфтаги надоранд. Ҳеҳ ноинсоф, парвое ҳам накард.

Неки манборин буздилаш дар дунё набудагист. Аз мурдан чунон метарсам (ҳммм, як бор мардакборин икрор шуди-а?). Эъ, нейе, ман наметарсам, просто, ҳозир мурдан ба плани ман дохил нест, ба болои ин ҳавсалаи мурдан-ҳам надорам.
Хош ки бошад, корҳои ба сомон нарасондаам хело зиёданд, нав чанд гулам аз ҳазортояш шукуфтааистодааст. Лоакал як фоиз ҳам не! (Фух… надеюсь, что оправдание получилось)

Аз фурсат истифода бурда риштаи суханро Далер Назар ба дасти худ мегирад:

Оям ба гирдат мисли обе, бороне, ошике.
Печам ба гирдат мисли боде, сабое, ошике…

Ман фикр мекунам, дар бораи ман ин шеър, — кай бармегардам ба Ватан. Ба мисли ҳамон борону боди сабо. Ана Далер бошад аз ман кафо мондани не:

Боле занам парвонавор, сояе, ошике…

Боз сар мешавад фикрҳои безеб: Уҳун, парвонавор ба суи шуълаи шамъ? Худоё мани аблаҳ чи гуфта истодам-а? Боз ким кадом лентаҳои ҳаёт пеши чашмам мебиён.

Давомаша пагох вакт шавад иншооллох менависем.

Худо нигахдори бандагонаш бод.

Реклама

Декабрь 2, 2009 Posted by | Uncategorized | 12 комментариев